Zo’n achtduizend bezoekers genoten zaterdagavond van de tweede editie van het Mega Piraten Festijn in Noordbroek. Volgens organisator Eddie Mensink iets meer dan vorig jaar. Hij is dan ook dik tevreden. Maar, zo zegt hij ook: “Dat we een week van tevoren ineens te horen kregen dat de N33 dicht zou gaan, heeft wel een stempel op de voorbereidingen gedrukt. We hebben allemaal extra omleidingen moeten regelen.

De artiesten hebben allemaal een kaart met de rou­te gekregen. We moesten het hele verkeersplan aanpassen. Gelukkig loopt het goed. Er zijn geen grote problemen. Iedereen is ook op tijd. En om elf uur vanavond gaat de N33 weer open!”

Jan Keizer en Anny Schilder nemen afscheid van het publiek. Het duo zet er binnenkort een punt achter. Presentator Willie Ooster­huis plaagde Jan een beetje. “Beloof me dat je volgend jaar niet meedoet aan The Voice Senior. Dan zijn we nog niet van je af.” De tent ontplofte volledig toen René Karst opkwam en zijn ‘Atje voor de sfeer’ inzette. Het publiek deinde mee met de vuisten omhoog.

Het lied is de afgelopen maanden een fenomeen geworden en ‘Atje voor de sfeer’ een gevleugelde kreet. Overal brullen volle tenten mee en Noordbroek was geen uitzondering. Daarna volgde ‘Supergave tijd’, nog zo’n hit. En aan het treintje hits kwam geen einde, want daarna kreeg René versterking van Stef Ekkel. ‘Liever te dik in de kist’, zorgde voor polonaises. René verliet het podium en Stef zette zijn kroegklassieker ‘De Woonboot’ in.

Overal waren lachende gezichten en vreugde te zien. Dat veranderde niet toen Stef afsloot met een stampende versie van ‘Waarheen, waarvoor’. René en Stef waren gedurende twintig minuten tijd goed voor vijf kneiters van hits. Na ‘Liever te dik in de kist’ is ‘Atje voor de sfeer’ opnieuw een liedje over de ge­neug­ten van het leven. En zoals dat tegenwoordig dan gaat: ophef. “Met ‘Liever te dik in de kist’ wilde iemand ons een proces aandoen, omdat we zouden aanzetten tot slecht eten.

Met Atje heb ik dat nog niet gehad. Maar ik kreeg wel een boos mailtje. Hoe ik nou zo’n tekst kon zingen, zo kon aanzetten tot drankgebruik. Toen heb ik maar teruggemaild dat atten ook prima kan met melk. Nooit iets van weer gehoord.” Stef is en blijft verrast door het gegeven dat hij twee nummers (eentje samen met René) heeft uitgebracht die zijn uitgegroeid tot evergreens. “Het mooie is ook dat het net is alsof alles en iedereen onze oude liedjes ook weer oppikt. Een soort herbeleving. Heel mooi dat we weer zo omarmd worden.

En René en ik genieten dubbelop. Je kunt zoiets niet plannen. De mu­ziek is heel raar. Soms heb je liedjes waarvan je denkt dat je daarmee gaat scoren en dan gebeurt er niks. En soms komt ineens een idee bovendrijven en wordt het een gekkenhuis. René zit al veertig jaar in het vak en ik 22. We zijn allebei lekker nuchter. En hebben samen heel veel lol. Er is een klik.

Als we bij elkaar zitten, komt er vaak iets uitrollen.” Frans Bauer was zich ondertussen mentaal aan het voorbereiden op zijn show. En dat niet alleen. “Ik ben anderhalf uur eerder gekomen dan normaal. Omdat het leuk is om al mijn collega’s te spreken. Vaak zie je elkaar maar kort. Voor optredens of als je elkaar tegenkomt bij de benzinepomp. En ik heb het niet alleen over de artiesten.

Ook over de mensen van Lukassen Produkties, de geluidmensen en al die anderen. En nu ik daar zo over aan het denken ben, is dat misschien ook wel het geheim van het Mega Piraten Festijn. De sfeer, dat je dit samen doet.” Als Frans vervolgens het podium betreedt, stijgt er een enorm gejuich op. Frans is van het volk. En dat weet hij. Tijdens zijn ‘Als sterren aan de hemel staan’ loopt hij van het podium af, het publiek keek verrast toe en vele mobieltjes werden erbij gepakt voor het maken van foto’s en filmpjes. Frans staat tussen zijn mensen, in zijn huis.